காகங் கரையும் அதிகாலை
காலைத் தீண்டும் அலை
நிழல் நனைக்கும் நுரை
நீளமான மணல் தரை
கடற்கரை.
உப்புக் காற்றும்
வெப்பக் கீற்றும் சேர்ந்து
ஏற்றிய சூட்டில் - என்
கைத்தொலைபேசியில் கர்ப்பமாகுது
ஒரு கவிதை.
பெயர் "புகைப்படம்".
எப்பேர்ப்பட்டவன் என் இறைவன்?
அவன்
ஒப்பற்ற கலைஞன்
ஒரிஜினல் படைப்பாளி.
தொடுவானில் மணிக்கணக்கில்
தன்னையே துவைக்கிறதோ மேகம் !
தொட்டுச் செல்கிறது
புதுப்புது நுரை.
அலைவிரித்த மண் பாயில்
விரித்துப்போடுகிறேன் என்னை.
"நகரு .... நகரு ....
நாங்க அலையோடு விளையாடுறோம் " ன்னு
நோண்டிச் சொல்கின்றன
நண்டுகள்.
நிமிர்ந்து பார்க்கிறேன்.
நெடுநாள் பிரிந்திருந்து
தந்தை காணும் பிள்ளைகள் போல
ஒன்றன்பின் ஒன்றாகவும்,
ஒன்றாகவும் அலைகள்.
அழகு.
அலைகொண்ட கடலும்,
நனைகின்ற விழியும்,
உலைகின்ற மனசுக்கு மருந்தென்பார்கள்.
இரண்டிலும்
உப்பு இருப்பதாலா...?
பொதுவாக
இரைச்சல் ஒரு எரிச்சல்.
இந்த இரைச்சல் ஒரு இறைச் செயல்.
தனிமை சுவைக்கும் இனிமை.
என்பதாலா..?
மனசு நேசிப்பதால்
இரைச்சல்கூட இன்பமாகிறது இங்கே.
இது
கடல் கூறும்
கட்டணமில்லா உளவியல்.
ரோஜாவை நேசித்தால்
முள்ளும் அழகுதான்.
கற்றுக் கொள்க.
குழந்தைகள் விளையாடுமிடத்தில்
காண்போருக்கும்
குதூகலம் கிடைக்கும்.
"அலைகள்" கடலின் குழந்தைகள்.
"கரை" அவை விளையாடுமிடம்.
அதனால் தானோ
இத்தனை ஆனந்தம்.
இந்த
அதிகாலை அழகையும்,
அலைகளின் ஸ்பரிசத்தையும்
ஆண்டவனின் அற்புதங்களையும்
இழந்துவிட்டா
போர்வைச் சிறைக்குள்
பூட்டிய உறக்கம்..?
அலைகளோடு அலைகளாகி
அங்கேயே தொலைந்து போகிறேன்.
சிறிய அலையில் வெளிவந்து
பேரலையில் அள்ளுண்டு போகிறேன்.
ஐந்து நிமிஷம் என்றுதான் போனேன்.
ஐம்பது நிமிஷங்களாகியும்
மனதோடு மல்லுக்கட்டுது
மணிக்கூடும்,.மார்கட்டு வேலையும்.
மனதைப் பொறுக்கிக்கொண்டு
மனமின்றிப் பிரிகிறேன்.
இன்ஷா அழ்ழாஹ்
மீண்டும் வருவேன்.
ஸன்ஸீர் இப்னு முஹம்மத்.
30.12.2015, புதன்.

No comments:
Post a Comment