Wednesday, January 13, 2016

கொண்டைக்கடலை கொண்டு வரும் இரு முகங்கள்.

கொண்டைக்கடலை கொண்டு வரும் 
இரு முகங்கள்.
இண்டைக்கும் கதைசொல்லும். 

சுனாமிக்குப் பின்னரான சிறுவர் விளையாட்டு நிலையம்.
பெரியநீலாவணை.

வாரநாட்களில் சுமார் 100 - 120 சிறுவர்கள்
விளையாட்டு கல்வி செயற்பாடுகளில் ஈடுபடுவர். போஷாக்கு உதவியாக கொண்டைக்கடலை, டீ-பிஸ்கட், பாசிப்பயறு என்று மாறி மாறி வழங்கினோம்.

ஒரு 12 வயது சிறுமியும், 8 வயதுச் சிறுவனும் (சகோதரங்கள்) நாள் தவறாது நிலையத்திற்கு வருவார்கள்.
வரவுப் பதிவு சொல்லியது.
டீ-பிஸ்கட் வழங்கப்படும் இரு நாட்களில் மட்டும் அவற்றை சாப்பிடுவர். ஏனைய 3 நாட்களிலும் எதையுமே சாப்பிடாமல் வைத்துக் கொள்வார்கள்.

தொண்டர்கள் இதைப்பற்றிக் கூற, நானும் அவதானித்தபோது 100% உண்மையாக இருந்தது.

ஒருநாள் அவ்விருவரும் என்னை வந்து சந்தித்தார்கள்.

"சேர் .... எல்லா நாளும் எங்களுக்கு கடலை தாங்க .. டீ-பிஸ்கட் வேணாம் சேர்."

ஏன்?

"இல்ல … வேணாம் ... சேர்."

இதோ பாருங்க ….
அஞ்சு நாளும் கடலை சாப்பிட்டீங்கேன்னா
அது உங்களுக்கே சலித்துப் போகும். அதனாலதான் உங்க பெற்றோர்ட ஆலோசானையுடன் இத நாங்க பண்றோம். பெரும்பாலான பிள்ளைகளுக்குப் பிடிக்கலேன்னா நாங்க மாத்தலாம். பேசுவோம்.

எல்லாப் பிள்ளைகளுடனும் பேசியபோது
கிட்டத்தட்ட அனைவருக்கும் டீ-பிஸ்கட் பிடித்திருந்தது. அவர்கள் இருவர் மட்டும் உடன்படவேயில்லை.

ஒருநாள் காலையில் அவர்களின் வீடு சென்றேன்.

பிள்ளைகள் பாடசாலையில்.
அப்பா வீட்டில் இருந்தார் - அறிமுகமான ஒரு முகம்தான்.
அம்மா இருக்கவில்லை. சாதாரணமாகப் பேசத் துவங்கி நான் காணாமல் போனேன். ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

"சேர் என் பிள்ளைகள் தங்கம் சேர்.
விளையாட்டு நிலையத்தில் இருந்து நேராக வீடு வந்திடுவாங்க.
வீட்டில் வைத்துத்தான் கடலை சாப்பிடுவாங்க.
வழியில் எங்குமே ஒரு கடலை கூட சாப்பிடமாட்டாங்க.
ரொம்ப நல்ல பிள்ளைகள்.
நாங்க ரொம்ப கொடுத்து வெச்சவங்க...." என்று புகழ்ந்து பேசினார்.

அவங்களுக்கு கடலேன்னா ரொம்ப பிடிக்குமா ...? ன்னு கேட்டேன்.

ஏன் அப்பிடிக் கேட்கிறீங்க?

இல்ல ...
அஞ்சு நாளும் கடல தரச் சொல்லுங்க சேர் ன்னு எங்கிட்ட எங்கிட்ட வந்து கேட்டாங்க அதுதான் ….

அழத் துவங்கினார். எனக்கு சங்கடமாக இருந்தது.

"நாங்க நல்ல வசதியா இருந்தம், எங்க பிள்ளைங்கள நல்லாவே பார்துக்கிட்டம். எது கெடெச்சாலும் வீட்டுக்கு கொண்டுவந்து எல்லோரும் சேர்ந்து தான் சேர் சாப்பிடுவம்.
ஒரு எக்சிடெண்டால என்னால இப்போ சரியா நடக்க முடியல ... என் மனைவி சில வீடுகளுக்குப் போய் வீட்டு வேலைகள் செய்யிறா .. அதுதான் அவ வீட்ல இல்ல. உங்களுக்கு ஒரு காப்பி தண்ணி தரக்கூட என்னால முடியல. மன்னிச்சுக்கோங்க.

இல்ல பரவால்ல ...

எவ்வளவோ சொல்லியும் என் பிள்ளைங்க
கிடைக்கிற கடலை எல்லாத்தையும் வீட்டுக்கே கொண்டு வந்திர்ராங்க.
முழுசா சாப்பிடாதவங்க கிட்ட மிச்சத்தையும் வங்கிக்குவாங்கலாம்.
தொண்டர்களும் கொஞ்சம் கொடுப்பாங்களாம்.
அந்தக் கடலை தான் சேர் அன்னிக்கு எங்களுக்கு இரவுச் சாப்பாட்ல பெரும் பகுதி.
அதனால தான் அவங்க அஞ்சு நாளும்
அதையே கேட்டிருக்காங்க ன்னு நினைக்கிறன்.
சீக்கிரம் குணமாகி நான் வேலைக்கு போகணும் சேர்”

விடைபெற்று வரும் வழியெல்லாம்
அந்த இரு பிஞ்சு முகங்களே ....

சுயநலத்தைப் பற்றி சிந்திப்பது தானே இந்த வயதில் சாதாரணம்.
எப்படி இந்த வயதில் இப்படியொரு மனோநிலை … ?
காரணம் அந்தப் பெற்றோர் கவனித்த விதம்.

கையில் பிள்ளை கிடைத்தவுடன்
கொடுத்த வாக்குறுதிகளை எல்லாம்
பிள்ளையின் 3 வயதிலேயே மறந்து போகும்
பெரும்பான்மைப் பெற்றொருக்குள் - இவர்கள்
பொலபொலவென்று ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
பெருமையா இருக்கு.

இது நடந்து இன்றோடு
மூவிரண்டு ஆண்டுகளாயிற்று,
மீண்டும் ஒரு முறை சென்று சந்திக்க வேண்டும்.
இன்ஷா அழ்ழாஹ்.

பெத்தவங்கள பிள்ளைங்க பார்த்துக்கணும் னா
பெத்ததுல இருந்து
பிள்ளைங்கள நல்லபடியா பார்த்துக்கங்க.
பாத்துக்கிற விதம் சரியான்னும் - புருஷன் பொஞ்சாதி பேசிக்கங்க.

இண்டைக்கும் கதைசொல்லும் ...
கொண்டைக்கடலை கொண்டு வரும் அந்த இரு முகங்கள்.

முஹம்மத் ஸன்ஸீர் (08.12.2014)

No comments:

Post a Comment