அலுவலகம் - மாலை 05:30 மணி வீடு செல்வதற்காய் வரவேற்பறையில்
வரவேண்டிய நண்பனுக்காய் காத்திருந்தேன்.
அலுவலகத்தில் வேலை செய்யும் - ஒரு
அயல்நாட்டவர் - வருகிறார்.
"ஹாய் .... ஆர் யூ வெயிட்டிங் போர் த டெக்சி?"
நோ ..... வெயிட்டிங் போ எ ப்ரெண்ட் .. ரு கோ ஹோம்.
"ஒஹ் ஐ சி .....
ஹேய் ... இஸ் தி கான்டீன் க்ளோஸ்ட்? ஒஹ் மை கோட்"
(இனி இங்கிருந்து தமிழாக்கம்)
ஆமா அஞ்சு மணியானதும்
அவங்க போயிடுவாங்க. என்னாச்சு?
"காலையில 1000 ரூபா கொடுத்து
காலைச் சாப்பாடு சாப்பிட்டன்.
சில்லறை இல்லேன்னாங்க.
ஸ்ரீ லங்கா காசு - வேற அப்போ கையில இல்ல.
ரூமுக்கு கொண்டு வந்து கண்டிப்பா தர்ரேன்னாங்க.
இப்போ ஆளையே காணோம்.
இது கொஞ்சம் கூட சரியில்ல.
இவங்க இப்பிடித்தான். "
"அவங்க அப்பிடி பண்ண மாட்டங்களே.
உங்க மேசையில பார்த்தீங்களா? அல்லது
ஏதும் அவசர நிலமையால போனாங்களோ தெரியாது.
ம்ஹும், அதெப்படி போறது.
மேசையில எதுவும் இல்ல. என்ன பண்றது.
பொறுப்பே இல்லாதவங்க. பேட் காய்ஸ்.
நான் வர்றன்.
காச்சு மூச்சுன்னு கத்திட்டு போரவர
கண்ணாடி வழியா பார்க்கிறன்.
அலுவலக காவலாளி:
"மேடம் ... மத்தியானம்
உங்ககிட்ட கொடுக்க சொல்லி
கண்டீன் காரங்க காசு கொடுத்தாங்க.
உங்கள பார்க்க மூணு நாலு தடவ
மேல் மாடிக்கு வந்தாங்களாம்.
நீங்க சீட்ல இல்லியாம் - அதுதான்
எங்கிட்ட கொடுத்து உங்ககிட்ட கொடுக்க சொன்னாங்க. சரியான்னு பாருங்க"
சில செக்கன்கள் சிலையாக நின்றவர் - என்னை
ஸ்லோ மோசனில் திரும்பிப் பார்த்தது
மழை கழுவிய கண்ணாடியூடே
முழுமையாய்த் தெரிந்தது.
அவசரம்
உண்மை நிலையை உணரப் - போதிய
அவகாசம் எடுத்துக்கொள்வதில்லை.
காலம்
கண்டீன் குடும்பத்தின் கண்ணியத்தைக்
கச்சிதமாய்க் கற்றுக் கொடுத்தது - அந்தக்
கடல் கடந்து வந்த கருமக்காரிக்கு.
ஏன் இவன் இவ்வளவு லேட்டு - என்ற
இறுதிக்கட்ட கடுப்பிலிருந்த எனக்கு
இந்தக் காட்சியைக் காண்பிக்கத்தானோ
இறைவன் - என்
நண்பனின் கைத்தொலைபேசியை
இடம்மாற்றி வைத்தானோ ...
தேடி எடுத்து வருவதற்குள்
கோடி பெறுமதியான பாடமொன்று.
அவசரம் - ஒரு அனாவசிய அவஸ்தை.
முஹம்மத் சன்ஸீர்.
No comments:
Post a Comment